Dialoog voor vaders en moeders
Categorie archieven: Activiteiten
8 Maart 2023
8 MAART
INTERNATIONALE VROUWENDAG
In wetten en verdragen is het beginsel geregeld dat mannen en vrouwen een gelijke beloning voor gelijkwaardig werk moeten ontvangen. Maar in de praktijk blijkt dat de sociaal, maatschappelijke en economische positie van vrouwen heel anders is. Hierbij schetsen wij de ongelijkheid van vrouwen zoals die, ook vandaag de dag, nog op een aantal maatschappelijke terreinen tot uiting komt. De machtsverhoudingen en de positie van vrouwen op de arbeidsmarkt blijkt nog steeds niet van deze tijd te zijn. Nog altijd werken veel vrouwen in deeltijd, met name door hun zorgen voor kinderen waardoor deze groep economisch afhankelijk blijft. Hierdoor bouwen zij weinig pensioen op. Vrouwen worden vaker uitgebuit door hun werkgever, en huiselijk- en seksueel geweld nemen eerder toe dan af. Vandaag de dag worden de vrouwelijke schrijvers ondergewaardeerd in de literaire wereld. En nog altijd zijn vrouwen en kinderen in oorlogen als eerst slachtoffer.
Nagenoeg elk jaar staat Internationale Vrouwendag – 8 Maart – in het teken van strijdbaarheid en het gevoel van solidariteit tussen vrouwen zoals die zich overal ter wereld aan de oppervlakte komt. Wij, vrouwenorganisaties ATKB, SHE, St. Ade, St. Road of Hope, Comité ’88 Iran en de Ru Paré Community staan dit jaar stil bij het thema ‘Gelijkheid op alle terreinen’. Wij nodigen iedereen uit om ten aanzien van bovengenoemde kwesties met elkaar in dialoog te gaan. Ons vizier is vooral gericht op de overheid, overigens zonder daadwerkelijk de trekker over te halen. Wij zouden graag de verantwoordelijkheid van de overheid aanspreken, in die zin dat de overheid ervoor zorgt dat er heldere wettelijke kaders worden nageleefd als het gaat om het aanpakken van genderongelijkheid. En wij als vrouwenorganisaties dragen eraan bij dat wij als vrouwen bewust worden van onze rechten. Dat is vandaag de dag nog steeds belangrijk omdat vrouwen op veel terreinen nog steeds geen gelijke rechten hebben.
Wij nodigen u allen uit om samen 8 Maart Internationale Vrouwendag te vieren om zo een bijdrage te leveren aan de emancipatie en gendergelijkheid van en voor vrouwen op verschillende gebieden.
De avond van 8 Maart zal door vrouwen worden ingeleid, die een belangrijke bijdrage leveren aan emancipatie en gender gelijkheid van vrouwen op verschillende gebieden. Kortom: Wij nodigen u allen hartelijk uit om op 8 Maart samen Internationale Vrouwendag te komen vieren.
Gelijkheid op alle terreinen!
ATKB (Vereniging voor vrouwen uit Turkije in Amsterdam), SHE (Home Empowerment), St. Ade Eritrea, St. Road of Hope, Comité ’88 Iran en Ru Paré Community
8 Maart 2021
8 Maart 2021
Vandaag is 8 maart Internationale Vrouwendag en op 17 maart zijn de Tweede Kamer verkiezingen. Wat denken de kandidaten bijvoorbeeld over vrouwenrechten, racisme en seksisme, economische onafhankelijkheid en gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Wij hebben het ze gevraagd…
Dit is het eerste filmpje, de komende dagen volgen er meer!
Kandidaat kamerleden:
Lisa van Ginneken (D66)
Sara Murawski (SP)
Wytske Postma (CDA)
Nilüfer Gündogan (Volt)
Songül Mutluer (PvdA)
Serpil Ates (GroenLinks)
Leve 8 maart Internationale Vrouwendag!
8 Maart Internationale Vrouwendag 2016
Vrouwen in het Midden-Oosten voeren een moedige strijd voor vrede en vrijheid!
Zoals we weten, zijn het vooral de vrouwen en kinderen die het hardst worden getroffen in alle oorlogen. Het geweld, de verkrachtingen en de verkoop van vrouwen als seksslaven door de Islamitische Staat zijn de laatste tijd de gruwelijkste daden die gepleegd werden in het Midden-Oosten. In Syrie, Irak en in het Oosten van Turkije vinden al een tijd wreedheden en bloedbaden plaats door IS, Al Qaida, Hizbullah en Al-Nusra, gesteund door Saoedi-Arabië, Qatar en Turkije, maar ook door de omringende landen die radicaal islamitisch zijn en waar de Sharia-wetgeving geldt. Deze terreurorganisaties worden bovendien ook gesteund door de westerse soevereine machten.
Vrouwen in het Koerdische Zuidoosten van Turkije
In het Koerdische Zuidoosten van Turkije is er een oorlog aan de gang, waarbij honderden slachtoffers zijn gevallen. Er zijn zwangere vrouwen, kinderen en talloze jongeren doodgeschoten door speciale politie eenheden. Maar het Westen kiest om te zwijgen en enkel te denken aan eigen belangen. Sinds de zomer van 2015 is de Turkse regering begonnen met het instellen van de avondklok gevolgd door een harde militaire campagne van het Turkse leger in verschillende Koerdische steden. Turkse tanks bombarderen Cizre, een stad aan de grens met Syrië. Ook de steden Diyarbakir en Silopi zijn veranderd in een oorlogszone. De Koerdische vrouwen hebben verdriet om hun kinderen, maar tonen desondanks geen angst voor Erdogan’s dictatoriale regime. Zelfs tijdens ingestelde avondklok zijn tientallen vrouwen enkele keren met witte vlaggen naar buiten gegaan om te laten zien dat ze niet bang zijn voor de dictatoriale Erdogan.
Vrouwen uit Rojava!
Een van het meest in het oog springende ontwikkelingen in het Midden-Oosten is de positie en de rol die vrouwen spelen. Helemaal als die positie wordt vergeleken met die van vrouwen in verschillende landen waar de positie van de vrouwen de afgelopen jaren ernstig verslechterd is of onder zware druk staat. Door het economisch zelfbestuur, het radicaal democratisch bestuur en de zichtbare en actieve rol die vrouwen spelen op elk niveau van de samenleving lijkt er in Rojava een sociale revolutie te hebben plaats gevonden.
De vrouwen uit Rojava hebben de fakkel van de strijd voor vrijheid voor vrouwen aangestoken. Dat is iets wat de reactionaire systemen en de voorstanders van een onderdrukkende mannenmaatschappij voor onmogelijk hielden in het Midden-Oosten. De strijd van vrouwen uit Rojava tegen een door mannen overheerste maatschappij en hun successen, is hoopgevend voor alle vrouwen in het Midden-Oosten en in de hele wereld.
Vrouwen zijn voorlopers in de strijd voor vrede en vrijheid!
De rol die de vrouwen spelen in de strijd om de samenleving te democratiseren en in de strijd voor vrede is van doorslaggevend belang. In de geschiedenis kunnen we geen enkele democratische samenleving aanwijzen die zonder strijd en deelname van vrouwen tot stand is gekomen. Ondanks zorgelijke ontwikkelingen, voeren juist de vrouwen in het Midden-Oosten een moedige strijd tegen de extremisten en dictators. Ze voeren een strijd tegen de onderdrukking, de vernedering en de gruwelijke aanvallen van de terreurorganisatie IS en dictatoriale regimes. Ze voeren een strijd voor een menswaardig leven voor iedereen in het Midden-Oosten. De geschiedenis laat zien hoe moedig en gedurfd de strijd van vrouwen is tegen de wreedheden van de terreurorganisaties en hun ondersteunende machten.
8 Maart Internationale Vrouwendag 2009
Dit jaar vieren we 8 maart Internationale Vrouwendag in de tijd van economische crisis, toenemende armoede en werkloosheid.
8 maart Internationale Vrouwendag is de dag waarop de vrouwen zich verzetten tegen de armoede, en strijden voor eisen zoals “gelijke loon voor gelijke arbeid” en een menswaardig bestaan.
8 Maart Internationale Vrouwendag is niet een willekeurige dag die ons zo maar is geschonken. Integendeel, 8 maart is een dag die de vrouwen met hun bloed en tranen hebben verworven. Als we een blikje werpen op het ontstaan van 8 maart waarbij in 1857 duizenden textielarbeiders de straat op gingen voor hun rechten dan kunnen we het belang van deze dag begrijpen/beseffen.
De betekenis en het belang van deze dag is niet alleen essentieel in historische context, maar is ook belangrijk voor de toekomstperspectieven van vrouwen. Zoals 152 jaar geleden duizenden strijdbare vrouwen 8 maart internationale vrouwendag hebben doen ontstaan, zullen wij – vrouwen – deze dag blijven koesteren en herdenken en vieren.
Enerzijds vieren we de 8 maart international vrouwendag met vreugde terwijl aan de andere kant we genoodzaakt zijn om stil te staan bij de economische omstandigheden waarin we ons nu bevinden. De economische crisis is een signaal voor moeilijke tijden die aankomen. De kredietcrisis die in de eerste instantie enorme klap heeft gehad op banken en beurzen, zal langzamerhand de hele samenleving hard treffen.
Volgens de officiële cijfers leeft van alle Amsterdamse minima een steeds groter percentage langdurig in armoede, dat is 76% in 2007. Nog zorgwekkender is het feit dat ook veel jongeren langdurig in armoede opgroeit en dat dit hun ontwikkeling enorm beschadigd. Ook onder de vrouwen is het aantal minima dat in armoede leeft groter dan mannen, namelijk 20,5% en mannen 17,8%. Vrouwen behoren dus vaak tot minima en zijn vaak de slachtoffer van de crisis.
Omdat er nu al honderdduizend werknemers hun baan dreigen te verliezen, kunnen we spreken van de invloed van de economische crisis in Nederland. Ook de overheid heeft officieel bekend gemaakt dat binnen een jaar honderdduizend werknemers hun baan zullen verliezen. Gaandeweg zal dit cijfer ongetwijfeld steeds toenemen. De werkloosheid, de stijging van levensonderhoud en armoede zal ongetwijfeld vooral de minima en treffen, maar de vrouwen zullen het hards worden getroffen.
Degenen die verantwoordelijk zijn voor de financiële crisis, zijn niet wij maar de rijken en de politici die achter hun staan. De overheid probeert ons de lasten van de crisis te laten dragen door voorstellen zoals het bevriezen van lonen, uitkeringen en pensioenen. Laat het duidelijk zijn: wij hebben noch in verleden noch in vandaag de financiële crisis veroorzaakt. En wij willen daarom ook de lasten ervan niet dragen.
Vandaag zullen in de hele wereld in talloze steden mannen en vrouwen, naast elkaar de straat opgaan voor dezelfde eis. Vandaag – 8 maart internationale vrouwendag zullen duizenden hun stem laten horen tegen armoede en het stijgen van levensonderhoud en voor een menswaardig bestaan. Een menswaardig bestaan voor hun zelf en voor hun kinderen.
Daarom roep ik jullie op in het kader van 8 maart international vrouwendag voor het volgende: Laten we samen meedoen aan de strijd van alle vrouwen in de hele wereld.
Laten we onze kracht bundelen.!
Laten we samen strijden tegen de verdeeldheid tussen mensen door hun afkomst, religie, taal of kleur. Laten we samen strijden tegen degenen die deze verdeeldheid veroorzaakt.
Laten we de eis “gelijke loon voor gelijke arbeid” van de vrouwelijke textielarbeiders uit New York samen hervatten.
Laten we samen strijden voor gelijke rechten op alle terreinen en tegen armoede die ons allen treft.
Leve 8 mart internationale vrouwendag!
Vrouwen zonder verblijfsvergunning gaan in hongerstaking
In navolging van de ‘witte illegalen’ in Den Haag zijn 15 vrouwen zonder verblijfsvergunning in Amsterdam in hongerstaking gegaan. De actie wordt ondersteund door het nieuwe landelijke comité “Geen mens is illegaal”. Hieronder het volledige persbericht bij aanvang van de actie.
Op 2 februari hebben wij, een groep vrouwen zonder verblijfsvergunning, het gebouw van ATKB (Vereniging van Vrouwen uit Turkije in Amsterdam) bezet om een hongerstakingsactie te voeren. Wij betreuren het dat wij juist deze organisatie moesten bezetten. Deze keuze moesten wij maken, omdat veel kerken in Amsterdam ons in de steek hebben gelaten. Wij, vrouwen in hongerstaking, hebben Nederland een bestaan opgebouwd. Door de Koppelingswet raken we nu alles kwijt. Deze actie is voor ons de enige mogelijkheid om onze opgebouwde rechten terug te krijgen.
Vrouwen zonder verblijfsvergunning
De meesten onder ons zijn echtgenote van de zogenaamde ‘witte illegalen’. Jaren geleden, vóór de invoering van de Koppelingswet, kwamen we naar Nederland. We kregen werk en een woonvergunning en we konden ons inschrijven bij het bevolkingsregister en het ziekenfonds. Ook kregen we een fiscaal nummer om premies en andere sociale lasten te betalen. De ‘witte illegalen’ werken al vele jaren wit, maar kwamen desondanks niet in aanmerking voor een verblijfsvergunning via de “zesjaarsregeling”. De mannen hebben jarenlang zwaar en slechtbetaald werk gedaan in onder andere de tuinbouw. Nu ze niet meer nodig zijn, worden ze afgedankt. Sommigen hebben ernstige gezondheidsklachten opgelopen en zijn arbeidsongeschikt geworden. Ze kregen een WAO-uitkering, maar dat recht wordt hen nu ook afgenomen. Door hun arbeidsongeschiktheid kunnen zij bovendien ook niet voldoen aan de eisen van de “zesjaarsregeling”.
De meesten van ons hebben thuis gewerkt, in de schoonmaakbranche of in naai-ateliers en komen niet aan 6 jaar wit werk. En al helemaal niet aan 200 dagen werk per jaar, een andere vereiste voor legalisering via de “zesjaarsregeling”. Voor vrouwen is het extra moeilijk om full-time ‘wit’ werk te vinden op de arbeidsmarkt. We moesten immers ook voor de kinderen en het huishouden zorgen. Ook werden we wel door werkgevers voorgelogen dat we ‘wit’ werkten terwijl dat niet het geval was. Anderen beloofden voortdurend dat we later wel ‘wit’ werk zouden krijgen. De “zesjaarsregeling” houdt geen rekening met onze situatie en daarom komen vrouwen maar zelden voor een verblijfsvergunning in aanmerking.
Een afhankelijke verblijfsvergunning
Enkelen van ons zijn vroeger legaal geweest. We kwamen naar Nederland voor gezinshereniging of -vorming. We waren getrouwd met een man met een verblijfsvergunning. Daardoor kregen wij een afhankelijke verblijfsvergunning. Onze huwelijken strandden echter binnen 3 jaar waardoor we illegaal werden. Pas na 3 jaar huwelijk geeft de wet ons een kans op een zelfstandige verblijfsvergunning.
Enkelen van ons werden door een afhankelijke verblijfsvergunning gedwongen in een situatie van vrouwenmishandeling te blijven leven. Weggaan betekende het verlies van verblijfsrecht. Ook wanneer onze mannen de relatie verbreken of sterven, worden wij illegaal. Deze problemen worden nog erger wanneer er kinderen in het spel zijn. De overheid werkt via de afhankelijke verblijfsvergunningen onze emancipatie tegen. Dat moet stoppen.
Een heksenjacht
Onze kinderen zijn hier geboren. Ze zijn ingeburgerd en gaan naar school. Daar is “illegaal” het nieuwste scheldwoord voor alles wat slecht is. Ze houden angstvallig voor hun vriendjes en vriendinnetjes verborgen dat ze illegaal zijn. Onze kinderen zijn bang om opgepakt te worden, steeds wanneer ze een politieagent zien. Hun angst is terecht. Allemaal hebben we een verblijfsvergunning aangevraagd en de laatste tijd regent het afwijzingen. Wie zo’n afwijzing krijgt moet binnen 2 weken het land verlaten. Anders kunnen we zonder pardon door de politie opgepakt en naar Schiphol gebracht worden. Advocaten raden ons aan om onder te duiken zodat we het hoger beroep af kunnen wachten dat we hebben aangetekend. Is dit een rechtsstaat?
De Koppelingswet
Het vreemdelingenbeleid wordt steeds restrictiever en het net om ons heen wordt steeds strakker aangetrokken. De Koppelingswet is het sluitstuk van dit beleid. Deze wet zorgt ervoor dat onze opgebouwde rechten onbereikbaar worden. We krijgen geen kinderbijslag meer, geen gezondheidszorg, geen werk, geen huursubsidie, geen WAO-uitkering, geen Ziektewet-uitkering, en geen woonvergunning bij (gedwongen) verhuizingen. Meerderjarigen kunnen niet meer studeren. Ons leven hier wordt onmogelijk gemaakt. Door het verlies van deze rechten hebben we grote moeite om in onze dagelijkse levensbehoeften te voorzien. We willen niet gaan bedelen, maar we liggen er wakker van dat we onze kinderen niet meer behoorlijk kunnen voeden.
De overheid moet de mensen die hier jaren gewoond en gewerkt hebben rechtvaardig behandelen en niet als oud vuil buiten de deur zetten. We voelen ons door het regeringsbeleid vernederd en in onze mensenrechten aangetast. Met onze actie komen we op voor alle slachtoffers van de Koppelingswet.
Een hongerstaking voor onze (mensen)rechten
Er is al vaak geprotesteerd tegen de Koppelingswet en de illegalisering. Eerdere acties leidden wel tot begrip vanuit de maatschappij, maar niet tot een werkelijke toenadering vanuit de regering. Een voorbeeld daarvan is de hongerstaking van de grote groep ‘witte illegalen’ in Den Haag. Hoewel de publieke opinie de hongerstakers steunde, hebben slechts 13 van de 132 ‘witte illegalen’ een verblijfsvergunning gekregen. Tijdens die hongerstaking, op 17 december 1998, hebben wij uit solidariteit het Amsterdamse stadhuis bezet. De PvdA en GroenLinks schreven daarop een brief aan de regering waarin ze onze eis steunden voor een generaal pardon voor iedereen die kan aantonen dat hij of zij hier 3 jaar verblijft.
Onze eisen
Met onze actie willen we de aandacht vestigen op de moeilijke positie van illegale vrouwen. Een hongerstaking is voor ons nog de enige mogelijkheid om onze opgebouwde rechten terug te krijgen. Wij weten geen ander middel meer om nog voor onze rechten op te komen. Wij eisen:
1. Een verblijfsvergunning voor de slachtoffers van de Koppelingswet die kunnen aantonen dat ze voor de invoering van deze wet legaal waren; bijvoorbeeld ingeschreven bij het bevolkingsregister, of een sofi-nummer hebben, verzekerd zijn, enzovoorts.
2. Direct een zelfstandig verblijfsrecht voor vrouwen die naar Nederland zijn gekomen en die toen voldeden aan alle voorwaarden die gesteld worden voor gezinshereniging of -vorming.
3. Afschaffing van de Koppelingswet.