Categorie archieven: Uncategorized

VERVROEGDE ALGEMENE VERKIEZINGEN IN HET NEDEDERLAND

In Nederland zullen op 29 oktober 2025 vervroegde Tweede
Kamerverkiezingen plaatsvinden. Aan deze verkiezingen doen 27 partijen mee.
In het kader van deze verkiezingen organiseren wij, ATKB en DIDF-DVA, op
zondag 19 oktober 2025 een debat met vertegenwoordigers van verschillende
politieke partijen.
Wij nodigen u van harte uit om aan deze middag deel te nemen en met ons in
gesprek te gaan over de volgende thema’s:
1- Racisme en discriminatie
2- Geweld
3- Bezuinigingen en armoede
Programma:
13.00 – Inloop
13.30 – Opening en inleiding panelleden
14.45 – Pauze
15.00 – Debat
16.00 – Afsluiting met borrel

Recommendations FemResist, Women United Resisting Islamophobia

1. Introduction
The project “FemResist” is about fighting racism, xenophobia and discrimination against Muslim women and in particular refugee women. The main purpose of “FemResist” is to empower, support and protect Muslim women who face intolerance and  hatred. This project was developed and implemented in collaboration with three women’s organizations.

The participating organizations are:

  • The Research Center of Women’s Affairs (RCWA) from Greece. RCWA is a non-profit and independent organization founded in 1987.
  • Women’s Issues Information Center (WIIC) Lithuania, founded in 1996.
  • Association of Women from Turkey in Amsterdam (ATKB), the Netherlands, founded in 1974.

2. Reason for this project
We, the three women’s organizations, are concerned about the ever-growing fascist, nationalist, populist and far-right movements and their growing influence in Europe. For the past decade, the far-right parties have used concerns about immigration, globalization and religious terrorism as a power tool. In Austria, the right-wing political parties took power in 2017, in Italy in March 2018, in France in 2018 and in Sweden in 2019.But large nationalist, extreme right-wing parties are also found in Ukraine, Poland and Hungary, as well as in countries like Slovenia, Croatia, Czech Republic, Slovakia, Latvia and Estonia. In countries not yet ruled by nationalists, far-right movements are also growing. In short, the hatred of ’the other’, i.e. anyone who looks like or is an immigrant, a gypsy (Roma?), a Muslim, is increasing all the time and we want to join forces to fight this.Legislation is not enough to tackle discrimination, racism There are regulations, guidelines and legal frameworks at European level that aim to combat inequalities and discrimination, including multiple forms of discrimination in a number of areas and to promote equal opportunities for all. These regulations are also intended to empower women and promote gender equality. For example, the European Court of Human Rights has created a ‘handbook on non-discrimination law’ together with the EU Fundamental Rights Agency. The handbook specifically deals with the principle of non-discrimination in the European Convention on Human Rights (ECHR) and EU law and focuses in particular on matters related to non-discrimination in practice. The prohibition of discrimination is therefore an important principle in EU law.Despite these regulations and frameworks, women in particular are victims of discrimination and racist movements in several European countries. Therefore, it is necessary to design anti-racism training (anti-Islamophobic training) so that people become aware of racism and discrimination. The ‘anti-racism training’ is aimed at people who are exposed to racism, so that they become aware of their situation. The training should also be aimed at people who have racist thoughts, but often say,”I’m not a racist, I’m against racism.”

3. Goal of the FemResist . project

The main goal of the “FemResist” project is to empower, support and protect Muslim women who face intolerance and hatred. The main ambition behind ‘FemResist’ is to create ‘anti-racism schools’ (anti-racism education) focused on women of ethnic backgrounds, refugees (including people living in camps), indigenous women, NGOs, local and regional authorities, the media, public and private social actors (ook hier weet ik niet wat hiermee bedoeld wordt), etc. In order to achieve the main objective, the following actions are planned:

  • Establishing ‘Anti-racism, anti-Islamophobic schools (trainingcenters)’ in 3 countries;
  • Documenting racist and Islamophobic incidents;
  • Anti-racism festivals that highlight critical issues of racism and Islamophobia by using art.

Actions to achieve our goal

  • Monthly publication of the documented racist and Islamophobia incidents on social media
    and communication with politicians and other stakeholders.
  • Organize anti-racism festivals that will showcase critical issues of racism and Islamophobia
    through art.
  • In addition to preparing a festival, a bimonthly bulletin is published, providing information
    about discrimination and racism against Muslim and refugee women in various European
    countries and how the emerging right-wing extremism has an impact on these issues.
  • Meeting, networking and consultation between the three organizations;
  • Realizing and fighting for an ‘anti-racism education’. This is a long term action.

4. Recommendations

  • Establishing a committee, consisting of people with different cultural, educational and professional backgrounds who, when discrimination and racism is observed, alert the Dutch authorities and stress the importance of fundamental rights of the EU, in which non-discrimination and equality between men and women are established.
  • That the committee investigates how to realize an ‘anti-racism training’ and that the Dutch government facilitates the committee. The ‘Guide to the establishment of anti-racism schools’ that has already been designed for this purpose should be used as the basis for this.
  • The committee monitors and follows the design phase of the ‘anti-racism training’.
  • Governments should embed ‘anti-racism training’ in government policy, so that racism and discrimination are combated and gender equality is promoted.

De vrouwen in het Midden-Oosten

De vrouwen in het Midden-Oosten

Het geweld, de verkrachtingen en de verkoop van vrouwen als seksslaven door de Islamitische Staat zijn de laatste tijd de belangrijkste thema’s geweest van het nieuws en de dagbladen. Of het nu gaat om kinderen, ouderen of vrouwen, men is getuige geworden van hartverscheurende, mensonterende misdaden die door de IS worden gepleegd. Alle landen, de VS voorop, hebben aanvankelijk hun verantwoordelijkheid slechts genomen door hun afschuw te tonen. Verder hebben ze stilzwijgend toegekeken op deze bloedige oorlog.

In alle oorlogen en gevechten zijn het vooral de vrouwen en kinderen die het hardst worden getroffen. De wreedheden en bloedbaden die nu in Syrië en Irak plaatsvinden, zijn niet anders dan wreedheden en bloedbaden die in het verleden in het Midden-Oosten zijn geweest. De Islamitische Staat die een bloedige strijd voert in Syrië en in Irak zonder kinderen en vrouwen te ontzien wordt indirect gesteund door Saoedi-Arabië, Qatar en Turkije, maar ook door de omringende landen die radicaal islamitisch zijn en waar de Sharia wetgeving geldt. Bovendien werden de terreurorganisaties als Al Qaida, Hizbullah Al-Nusra en de IS gesteund door westerse soevereine machten die handelen uit eigenbelang.

In het Midden-Oosten is het een zonde om als meisje te worden geboren. De meisjes dragen vanaf hun geboorte het lot van hun moeders. Hun wereld wordt donker gemaakt doordat zij van kleins af aan worden gewikkeld in zwarte boerka’s. Vanaf dat moment kijken deze meisjes met een donkere bril naar de wereld. Doorstuderen, het maken van carrière, het vormen en uiten van hun eigen mening zijn voor hen onbereikbare dromen. Vrouw zijn in het Midden-Oosten betekent: trouwen op zeer jonge leeftijd, het maken van kinderen en verkracht worden zonder dat de dader wordt beschuldigd of bestraft. Vrouw zijn in het Midden-Oosten betekent: verkocht worden aan een partner, slachtoffer worden van alle vormen van geweld en verkocht worden als slaaf op slavenmarkten.

In deze 21e eeuw is er overal in de wereld sprake van onrechtvaardigheid, worden vrouwen behandeld als tweederangsburgers, is er ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en zijn er talloze vrouwen slachtoffer van huiselijk geweld. Maar in de 21e eeuw van het Midden-Oosten beleven de vrouwen deze onrechtvaardigheid veel erger. In de naam van religie worden de vrouwen gedomineerd volgens de Shariawet die niet verschilt van middeleeuwse opvattingen. In het Midden-Oosten worden de vrouwen vaak als slaven behandeld.

IS en andere vergelijkbare extreem islamitische terreurbewegingen zullen altijd bestaan. Bovendien hebben de extreem islamitische landen in het Midden-Oosten en de grote westerse machten deze terreurorganisaties gesteund voor hun eigen economische of politieke belangen. Het is hypocriet dat deze machten (landen), die jarenlang hebben toegekeken naar de slechte situatie van de vrouwen in het Midden-Oosten en dit indirect hebben gesteund of toegelaten, zelf zo vaak spreken over vrouwenrechten en mensenrechten.

Ondanks deze zorgelijke ontwikkelingen, voeren juist de vrouwen in het Midden-Oosten een moedige strijd tegen de extremisten. Ze voeren een strijd tegen de onderdrukking, de vernedering en de gruwelijke aanvallen van de terreurorganisatie IS. Ze voeren een strijd voor een menswaardig leven voor iedereen in het Midden-Oosten. De geschiedenis laat zien hoe moedig en gedurfd de strijd van vrouwen is tegen de wreedheden van de terreurorganisaties en hun ondersteunende machten.

ATKB is solidair met de strijd van de vrouwen in Iran

ATKB strijdt sinds haar bestaan voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen, voor mensenrechten en tegen alle vormen van onderdrukking. Ook is ATKB al jaren solidair met onderdrukte vrouwen overal ter wereld. Doel van deze strijd is nog steeds om de aandacht te vestigen op thema’s als gelijkheid tussen mannen en vrouwen, mensenrechten, zelfbeschikkingsrecht van vrouwen, het bestrijden van discriminatie, racisme en geweld.

We hebben gezien dat de hele wereld decennialang getuige was van het geweld, de verkrachtingen en verkoop van vrouwen als seksslaven door de conservatieve opvattingen van IS in het Midden-Oosten. En nu vloeit er bloed in Iran over door middeleeuwse voorschriften van de conservatieve leiders over hoe vrouwen zich moeten kleden en gedragen.

In deze 21e eeuw is er overal in de wereld sprake van onrechtvaardigheid, worden vrouwen behandeld als tweederangsburgers, is er ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en zijn er talloze vrouwen slachtoffer van huiselijk geweld. Maar in de 21e eeuw van het Midden-Oosten beleven de vrouwen deze onrechtvaardigheid veel erger. In de naam van religie worden de vrouwen gedomineerd volgens de extreem religieuze ideologie die niet verschilt van middeleeuwse opvattingen. In het Midden-Oosten worden de vrouwen vaak als tweederangsburger behandeld.

Ondanks deze zorgelijke ontwikkelingen, voeren juist de vrouwen in het Midden-Oosten een moedige strijd tegen de extremisten. Ze voeren een strijd tegen de onderdrukking, de vernedering en de gruwelijke aanvallen van de terreurorganisatie IS. Ze voeren een strijd voor een menswaardig leven voor iedereen in het Midden-Oosten. De geschiedenis laat zien hoe moedig en gedurfd de strijd van vrouwen is tegen de wreedheden van de onderdrukkende regimes en hun ondersteunende machten.

ATKB roept alle organisaties op om solidair te zijn met de strijd van de Iraanse vrouwen en mannen die strijden voor vrouwenrechten en mensenrechten en tegen alle vormen van onderdrukking!!

8 Maart 2021

8 Maart 2021

Vandaag is 8 maart Internationale Vrouwendag en op 17 maart zijn de Tweede Kamer verkiezingen. Wat denken de kandidaten bijvoorbeeld over vrouwenrechten, racisme en seksisme, economische onafhankelijkheid en gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Wij hebben het ze gevraagd…
Dit is het eerste filmpje, de komende dagen volgen er meer!
Kandidaat kamerleden:
Lisa van Ginneken (D66)
Sara Murawski (SP)
Wytske Postma (CDA)
Nilüfer Gündogan (Volt)
Songül Mutluer (PvdA)
Serpil Ates (GroenLinks)
Leve 8 maart Internationale Vrouwendag!

GEWELD TEGEN VROUWEN, KINDEREN JONGEREN EN OUDEREN NEEMT STEEDS TOE

Vrouwen zijn bijna altijd de eerste slachtoffers van het geweld dat een lange geschiedenis kent. Vrouwen en meisjes worden geconfronteerd met verschillende soorten geweld dat ze tegen komen op alle fronten van het maatschappelijk leven. Zo worden vrouwen thuis, op het werk en op straat dikwijls? blootgesteld aan allerlei vormen van geweld. Tijdens de afgelopen vijf jaar is ruim 9% van de Nederlandse bevolking slachtoffer geweest van huiselijk geweld. In bijna 75% van de gevallen van ernstig huiselijk geweld gaat het om lichamelijk geweld (65%) en seksueel geweld (8%). Geschat wordt dat er jaarlijks in Nederland minstens 200.000 personen slachtoffer worden van (evident) huiselijk geweld.

Uit recent onderzoek blijkt dat in 2010 ruim 118.000 kinderen en jongeren van 0 tot 18 jaar in Nederland (ruim 3 procent van het totaal) blootgesteld werden aan een vorm van kindermishandeling. Sinds 2004 is het totale aantal eerste contacten bij het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) bijna verdubbeld (Jeugdzorg Nederland, 2013).

Ouderenmishandeling komt voor in gezins- en familierelaties, maar ook in zorgrelaties met beroepskrachten in de thuissituatie of binnen instellingen. De drie meest voorkomende vormen
zijn psychisch en fysiek geweld en financiële uitbuiting. Soms is de mishandeling het gevolg van overbelasting van de mantelzorger (vergelijk MOVISIE, 2013).

Werkloosheid onder migrantenvrouwen is hoger dan het landelijke gemiddelde. Dit wordt veroorzaakt door de economische crisis en werkloosheid. Huiselijke geweld is dus een maatschappelijk probleem en is daarom niet altijd het gevolg van de economische crisis. Ook door het politieke standpunt van de Turkse regering worden verschillende vormen van geweld, zoals huiselijk geweld, seksueel geweld, discriminatie van vrouwen en discriminatie van een andere seksuele geaardheid gerechtvaardigd. De schending van vrouwenrechten door de Turkse overheid beïnvloed ook de positie van de vrouwen in Nederland.
Migranten meisjes worden belemmerd om te participeren in de samenleving door enerzijds de discriminatie in Nederland en anderzijds door de Turkse overheid die de vrouwenrechten schendt. Kortom, de Turkse overheid bevordert de traditionele gezinsvormen en ongelijke rollenverdeling binnen het gezin. Hierdoor worden de vrouwen en meisjes belemmerd om deel te nemen aan de arbeidsmarkt.
Het voorgenomen beleid van de overheid is daarom erg belangrijk. Voor het welzijn van de burgers is het belangrijk dat de overheid maatregelen neemt, waarmee meer werkgelegenheid wordt gecreëerd, jongeren worden gestimuleerd om startkwalificaties te behalen en de nodige maatregelen worden genomen om huiselijk geweld te bestrijden.
DE TRADITIONELE GEZINSSTRUCTUUR EN HET GEWELD
De traditionele gezinsstructuur en de relaties binnen dit gezin werken in het nadeel van vrouwen. Binnen deze gezinsstructuur is de vrouw totaal afhankelijk gemaakt van de man. Binnen het gezin is de man het onweerlegbare gezinshoofd dat alles voor het zeggen heeft. Binnen een dergelijk gezin heeft de man het alleenrecht om over het lot van de vrouwen te beslissen. De vrouw krijgt de volgende rollen toebedeeld: het baren van kinderen, het huishouden en zonder tegenspraak de man in alle behoeftes voorzien. Voor het deelnemen aan het maatschappelijk leven is de toestemming van de man dan noodzakelijk.
De man als gezinshoofd van het traditionele gezin is de vertegenwoordiger van een macht die druk uitoefent op de vrouw. De man die met deze mentaliteit gevoed wordt, ziet het als zijn recht om lichamelijke, economische, psychologische en seksuele druk en geweld op de vrouw uit te oefenen. Deze situatie van de vrouw waarin zij blootgesteld wordt aan verschillende vormen van geweld, wordt aan de hand van tradities verklaard en als ‘normaal’ bestempeld. Zelfs vrouwen die blootgesteld worden aan geweld zien dit, tot ze het niet meer kunnen uithouden, als ‘normaal’. Dit als ‘normaal’ zien en/of het feit dat dit als ‘normaal’ gezien wordt is het gevolg van achterlijke (reactionaire) tradities die van generatie op generatie overgebracht worden. Vaak wordt tegen vrouwen die aan geweld blootgesteld worden het volgende gezegd: ‘het is je man, hij kan van je houden maar hij kan je ook slaan’, of, ‘het is een intern probleem van je gezin’. Daarom wordt het volgende aanbevolen: Zo wordt de maatschappelijke dimensie van dit probleem eigenlijk verborgen gehouden. Vele vooraanstaande personen van de familie tolereren het geweld onder invloed van achterlijke tradities, ook al willen ze het niet.

ATKB
2020

Jarenlange strijd van vrouwen voor vrijheid en gelijkheid

ATKB probeert sinds haar bestaan vrouwen te bereiken die belemmerd worden in hun ontwikkeling, hun zelfontplooiing en in hun bewegingsvrijheid. Daarnaast strijdt ATKB al jaren voor solidariteit met onderdrukte vrouwen overal ter wereld. Doel van deze strijd is altijd geweest (en is nog steeds) om de aandacht te vestigen op thema’s als gelijkheid tussen mannen en vrouwen, mensenrechten, zelfbeschikkingsrecht van vrouwen, het bestrijden van discriminatie en geweld en het bevorderen van de economische onafhankelijkheid van vrouwen en meisjes.

Strijden voor de positieverbetering van de vrouwen die te kampen hebben met zeer complexe en veelvoudige problemen, is een erg ambitieuze maar ook een moeilijke opgave. Ondanks deze vele obstakels heeft ATKB zich altijd onverminderd ingezet voor de vrijheid, bewustwording en emancipatie van de vrouwen.

Bovendien heeft ATKB nooit geaarzeld om de oorzaken te benoemen die de positie van de vrouwen afkomstig uit Turkije kwetsbaar maken. Een groot deel van de Turkse gemeenschap is streng religieus en hangt traditionele ideologieën aan. Deze ideologie, die ook gepropageerd wordt door de huidige Turkse regering van AKP, verslechtert in het algemeen de positie van vrouwen en beperkt de rol van de vrouw tot slechts zorg- en huishoudelijke taken en tot de bewaking van haar kuisheid. Op deze wijze blijft de vrouw achtergesteld, heeft geen zelfbeschikkingsrecht en neemt weinig deel aan de samenleving.

Het staat vast dat verschillende vormen van geweld, zoals huiselijk- en seksueel geweld, discriminatie van vrouwen en discriminatie van personen met een andere seksuele geaardheid wordt gerechtvaardigd door de extreem religieuze ideologieën. Niemand kan ontkennen dat ook de Turkse regering geweld tegen vrouwen legitimeert en zelfs praktiseert door eigen politiemacht in te zetten tegen vrouwen tijdens demonstraties. Een minister van AKP heeft onlangs de vrouwen opgeroepen om in openbaar niet te lachen en niet uitnodigend te zijn in haar houding en om haar kuisheid te beschermen. Daarmee legitimeert de Turkse overheid ook de verkrachting van vrouwen die zich niet kleden volgens de islamitische normen.

Na jarenlange strijd voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen, heeft ATKB gezien dat de schending van vrouwenrechten door extremistische opvattingen en door de Turkse overheid ook de positie van de vrouwen in Nederland beïnvloedt.

Nu is de hele wereld getuige van mensonterend, gruwelijk geweld tegen en verkrachtingen en vernederingen van vrouwen in het Midden-Oosten onder de vlag van de Islamitische Staat en in de naam van de Sharia wetgeving. De Koerdische vrouwen voeren in Syrië en in Noord-Irak een moedige strijd tegen de terreur van IS. En de Ezidische, Assyrische en christelijke vrouwen, die in grote getalen verjaagd worden, verzetten zich door de bergen in te vluchten in plaats van zich over te leveren aan de onmenselijke terroristen van IS.

Zolang de beleidmakers, politieke partijen en regeringen in Nederland of waar dan ook ter wereld toegankelijk blijven voor extremistische ideologieën, zal de strijd van de vrouwen die vechten voor vrijheid, gelijkheid en een menswaardig bestaan nog een lange adem moeten hebben. Het is ook van groot belang dat vrouwenorganisaties die niet gelieerd zijn aan een religie en strijden voor positieverbetering van vrouwen gestimuleerd en gesteund worden. Het hebben van een eigen organisatie maakt de vrouwen sterk en bevordert de solidariteit tussen vrouwen die onderdrukt worden. Wij streven naar een samenleving, waarin vrouwen participeren op alle terreinen van de samenleving in plaats van dat ze worden uitgesloten van de samenleving en zich keren tot slechts de eigen gemeenschap.

Het bestuur van ATKB
September 2014

‘Witte illegale’ vrouwen in hongerstaking

Bovenstaand gedicht schreef Ayse Tezcan in februari 1999. Samen met veertien andere Turkse vrouwen nam zij deel aan een hongerstaking uit protest tegen de koppelingswet die het jaar ervoor was aangenomen. Door die wet raakten mensen zonder verblijfsvergunning het recht kwijt op sociale voorzieningen, zoals medische zorg en kinderbijslag.

De vijftien vrouwen woonden al jaren in Nederland, in de meeste gevallen met hun gezin. Als ‘witte illegalen’ kregen ze een sofinummer en bouwden ze een bestaan op. De vrouwen vielen buiten de speciale regeling waardoor veel ‘witte illegalen’ alsnog een verblijfsvergunning kregen: omdat ze zwart werk verrichtten bijvoorbeeld, of omdat ze seizoenswerk hadden gedaan.

Mauritskade
Deze weeffout in de koppelingswet riep veel verontwaardiging op, maar bleek niet zo makkelijk te repareren. Twee maanden eerder had een groep van 132 ‘witte illegale’ mannen in de Haagse Agneskerk via een hongerstaking aandacht gevestigd op dit probleem. Op 2 februari 1999 besloot toenmalig staatssecretaris Job Cohen dat van hen slechts dertien een verblijfsvergunning zouden krijgen.

Radeloos en woedend besloten de vijftien vrouwen het stokje van de mannen over te nemen en ook in hongerstaking te gaan. Op dezelfde dag dat de beslissing van Cohen bekend werd gemaakt, bezetten zij het kantoor van Vereniging van Turkse Vrouwen (ATKB) aan de Mauritskade in Amsterdam. Hun belangrijkste eis: een verblijfsvergunning. Tot die eis werd ingewilligd, zouden ze in het gebouw aan de Mauritskade blijven en niet eten.

Veel steun
De vrouwen konden rekenen op veel steun uit de samenleving. Vrijwilligers meldden zich en financiële donaties stroomden binnen. De pers stond vrijwel dagelijks op de stoep. Drie vertrouwensartsen hielden nauwlettend de gezondheid van de vrouwen in de gaten. Overdag zaten de vrouwen op de lage zitbanken in een zaaltje van de ATKB, praatten met bestuurders, pers en politici die langskwamen. ’s Nachts, zonder afleiding, overheersten de honger en de zwakte die het voedseltekort veroorzaakten.

Meer dan de toezegging dat hun dossiers opnieuw zouden worden beoordeeld, kregen de vrouwen uiteindelijk niet. Na ruim vijf weken braken zij hun hongerstaking af – dat was de voorwaarde die was gesteld voor de beloofde herbeoordeling van de dossiers. Veertien van de vijftien vrouwen kregen uiteindelijk een verblijfsvergunning.

Het gedicht van Ayse Tezcan is deel van het Archief van de Amsterdam Türkiyeli Kadinlar Birligi; Hongerstakende Vrouwelijke Witte Illegalen (511).