8 Maart 2026 – ATKB

Vandaag is het 8 maart.
Al meer dan 100 jaar vieren wij vrouwen, samen met vrouwen over de hele wereld,
deze dag. Sinds 8 maart in 1910 werd uitgeroepen tot Internationale Vrouwendag,
zetten wij deze traditie al 116 jaar voort.
Al 116 jaar klinken dezelfde leuzen:

•  “Gelijk loon voor gelijk werk!”
•  “Nee tegen alle vormen van onderdrukking, uitbuiting en geweld tegen vrouwen!”
•  “Leve 8 maart!”

Ook dit jaar roepen wij deze leuzen!
Waarom roepen wij dit?

• Omdat wij nog steeds opkomen voor gelijke beloning voor gelijk werk.
• Omdat onderdrukking, uitbuiting en geweld tegen vrouwen nog steeds niet zijn
  verdwenen.
• Omdat onze gelijke rechten op alle terreinen van het leven nog altijd niet volledig
  zijn gerealiseerd.

Wij herdenken met liefde en respect de Duitse socialiste Clara Zetkin, die het initiatief
nam om 8 maart uit te roepen tot Internationale Vrouwendag. Tijdens de
Internationale Conferentie van Socialistische Vrouwen in Kopenhagen in 1910 werd
haar voorstel unaniem aangenomen door 100 vrouwen uit 17 landen. Sindsdien is
deze dag wereldwijd een moment waarop vrouwen hun eis voor gelijke rechten laten
horen.
Maar het ontstaan van 8 maart kan niet alleen worden verklaard vanuit 1910. Ook
vóór het kapitalisme werden vrouwen onderdrukt en uitgebuit; in het kapitalistische
tijdperk nam deze onderdrukking verder toe. Vrouwen werden in hoge mate
economisch en seksueel uitgebuit, maar hebben altijd gestreden voor hun rechten en
voor gelijkheid.
Vandaag zijn wij hier om de moedige vrouwen te groeten die in de 19e eeuw de
fabrieken vulden, het werk neerlegden en op pleinen “Gelijk stemrecht!” riepen. Zij
vochten zonder angst voor “Gelijk loon voor gelijk werk!” en “Gelijke rechten op alle
terreinen van het leven!”. Wat er ook gebeurde, zij zetten hun strijd voort.
Met hun vastberadenheid, die de geschiedenis veranderde, legden zij de basis voor
8 maart. Elk recht dat wij vandaag hebben, is mogelijk gemaakt door hun moed en
opoffering.

Wij herdenken met respect Clara Zetkin en haar medestrijders, die deze eervolle
strijd tot een gezamenlijke dag van vrouwen wereldwijd maakten. De oproep die in
1910 klonk, weerklinkt vandaag nog steeds over de hele wereld. 8 maart is niet
slechts een datum; het is de naam van verzet, solidariteit en hoop op gelijkheid.
Wij zullen deze strijd voortzetten en versterken! Wij zullen niet zwijgen totdat
gelijkheid, vrijheid en rechtvaardigheid zijn bereikt!
Beste vrienden,
Als vrouwen worden wij al eeuwenlang geconfronteerd met het geweld van een door
mannen gedomineerd systeem. Dit geweld uit zich soms in een klap of een vuistslag;
soms in seksuele aanvallen op ons lichaam en onze waardigheid. Helaas eindigt dit
geweld vaak in vrouwenmoorden.
Elke dag horen wij in kranten en op televisie hetzelfde pijnlijke nieuws:

• Weer is een vrouw mishandeld.
• Weer is een vrouw verkracht.
• Weer is een vrouw uit het leven weggerukt.

Wij kijken niet alleen naar dit nieuws; wij voelen het van binnen en dragen de pijn
met ons mee.
De cijfers liegen niet:

• Volgens UNICEF zijn meer dan 370 miljoen meisjes en vrouwen vóór hun 18e
  slachtoffer geworden van verkrachting of seksueel misbruik.
• Eén op de vijf meisjes en vrouwen wordt getroffen door dit soort geweld.
• Elke zes minuten wordt iemand verkracht.
• Eén op de vier vrouwen wordt in haar leven minstens één keer slachtoffer van
  verkrachting of seksueel misbruik.
• In Nederland worden jaarlijks 100.000 mensen verkracht.

De cijfers die wij hier delen, vormen mogelijk slechts het topje van de ijsberg. Veel
gevallen van geweld en verkrachting blijven verborgen uit angst, druk en schaamte.
Veel leed wordt in stilte begraven, veel kreten blijven ongehoord.

Maar wij zullen niet langer zwijgen!
Wij zullen niet langer wegkijken!
Onze boodschap is duidelijk:
DIT PROBLEEM IS NIET ALLEEN DAT VAN ÉÉN VROUW, MAAR VAN ONS
ALLEMAAL!
De strijd tegen geweld is een strijd voor de menselijkheid!

Op basis van de vele gevallen van geweld, seksuele intimidatie en verkrachting
waarvan ook jullie getuige zijn geweest, kunnen wij met overtuiging zeggen:

• Geweld en verkrachting zijn niet alleen een probleem van de vrouwen die er
  direct slachtoffer van worden, maar van alle vrouwen.
• Vooral seksueel misbruik en verkrachting van kinderen behoren tot de zwaarste vormen van maatschappelijk geweld.
• In oorlogen nemen dergelijke misdaden exponentieel toe, en opnieuw zijn vrouwen en kinderen de eerste slachtoffers.

Daarom kunnen wij niet doen alsof dit probleem niet bestaat; wij kunnen onze ogen
en oren niet sluiten voor de werkelijkheid.
Geweld tegen vrouwen kan stoppen als wij ons organiseren en samen sterk staan.
Overal ter wereld zien we dat verandering kan. Maar geweld, misbruik en moorden
gaan nog door. Onze strijd is nog niet voorbij – en wij geven niet op tot er echte
gelijkheid is.
De bijna 200 jaar durende strijd voor “Gelijke Rechten op Alle Terreinen van het
Leven” is nooit gestopt en gaat nog steeds door. Wij dragen samen de fakkel die wij
hebben overgenomen van de vrouwen vóór ons, en wij zullen die blijven dragen.
Onze grootste kracht in deze strijd is ons bewustzijn en onze organisatie.
Wij vrouwen zullen degene zijn die hier een einde aan maken; hand in hand en
schouder aan schouder met iedereen die gelijkheid wil, zullen wij aanwezig zijn in de
strijd.

Leve de strijd voor “Gelijke Rechten op Alle Terreinen van het Leven”!
Leve 8 maart, Internationale Vrouwendag!