Kızıl Saçlı Kız

Kadın Mücadelesi ve Clara Zetkin

Aristofanes Lysistrata dan Çehov Martıya – Maria Suphi

Kadınlara yönelik şiddet

GİRİŞ

Kadınlara yönelik şiddetin giderek artıyor olması düşündürücüdür.
Kadınlara yönelik şiddet son yılların önemli tartışma konularından birini oluşturmakta. Özellikle Hollanda’da ki son olaylar bu tartışmayı zorunlu kılmıştır. Son yıllarda 3 kadının öldürülmesi sorunun küçümsenmeyecek düzeyde olduğunu göstermiştir.
Yapılan araştırmalara göre gerek Hollandalı gerekse yabancı kadınların şiddete maruz kalmalarında bir artış olduğu tespit edilmiştir. Kuşkusuz bu oran yabancı kadınlar arasında daha yoğun yaşanmaktadır.
Bu sorun uzun yıllardır ATKB’nin gündemindeydi. ATKB bu soruna yönelik çeşitli düzeylerde çalışmalar sürdürdü ve sürdürecektir. 2004 – 2006 sürecini de kampanya biçiminde planlamıştır. Sorunun ciddiyetinden dolayı birçok toplumsal örgütün gündemine de girmiştir. Örneğin, Uluslararası Af Örgütü 2004-2005 yılını “Kadınlara Yönelik Şiddete Hayır” yılı olarak ilan etmiştir.

Amacımız, bu broşür aracılığıyla aile içi şiddetin özel bir sorun olmayıp, toplumsal sorun olduğunu açıklamak ve şiddetin her türlü biçimine karşı mücadele etmektir. ATKB şiddet olgusunu aşağıdaki biçimiyle ele almaktadır.

Şiddet

Belli bir gücün, diğer bir güç üzerinde, bir cinsin diğer bir cins üzerinde uyguladığı baskı biçimlerinden biridir. Şiddet dünyanın her yerinde uygulanmaktadır. Bundan dolayı da özel bir sorun olmayıp genel toplumsal sorun olarak açıklanabilir.
Güçler ve cinsler arasındaki bu eşitsizlik baskı ve sömürüyü de beraberinde doğurmuştur. Cinsler arasındaki toplumsal eşitsizlik, erkek cinsin kadın cinsin üzerinde baskı ve şiddeti de doğurmuştur.

Erkek cinsin kadın cinsin üzerindeki baskı, şiddet ve sömürüsü tarihsel olarak ilk baskı ve şiddet biçimini oluşturmaktadır. Kadınların cins olarak küçümsenmesi, ekonomik ve sosyal yasamdan uzak tutulması kadın cinsinin erkek cinsine bağımlı hale getirmiştir. Ekonomik gücün erkek cinsin elinde toplanması kadınları toplumsal olarak da geri plana atmıştır. Ekonomik güç ilişkisi toplumsal eşitsizlikle birlikte cinsler arası eşitsizliği derinleştirmiştir. Bu nedenlerden dolayı kadın cinsine yönelik baskı ve şiddet özel bir sorun değil toplumsal bir sorundur. Bu sorun toplumsal olarak ele alınmalı ve bu biçimiyle çözümlenmelidir.

KADINLARA YÖNELİK ŞİDDET

Kadınlara yönelik şiddet aşağıda sıralayacağımız biçimlerde uygulanmaktadır.

1. Aile-içi şiddet: Aile-içi şiddet fiziksel,psikolojik ve cinsel biçimlerde gözükmektedir.Kadın cinsi yukarda saydığımız biçimiyle ağır bir biçimde aşağılanmakta ve ezilmektedir.Kadınlar hiçe sayılıp, değer verilmemektedir.
2. Toplum içinde şiddet: Tecavüz, kadın vücudunun cinsel obje olarak kullanılması,fuhuşa zorlanması, iş yerlerinde sözlü ve fiziksel saldırı vb.
3. Devletin uyguladığı şiddet:Dünyanın bir çok ülkesinde kadınlara yönelik cinsel tecavüz ve ağır psikolojik baskılar uygulanmaktadır.Savaş koşullarında kadınlar bunu çok ağır biçimde yaşamaktadır.Tecavüzler,fuhuşa zorlanmaları,cinsel köleleştirme vb. biçiminde görülmektedir.

AİLE-İÇİ ŞİDDET

Aile-içi şiddet, genel olarak kadınlara yönelik uygulanan şiddetin bir biçimidir. Aile-içi şiddet özel sorun gibi yansıtılsa da özel sorun olmayıp tamamen toplumsal bir sorundur. Bu sorun toplumsal olarak ele alınmalı ve çözülmelidir.Dünyanın bütün ülkelerinde aile-içi şiddet yaşanıyorsa bu sorun genel bir sorundur. Genel olarak devletin uyguladığı şiddet, toplumsal olarak cinsler arasındaki eşitsizlik, kadın cinsi üzerinde yaratılan düşünce ve önyargılara karşı mücadele edilmedikçe aile-içi şiddet ortadan kalkmaz.

Ne yapmalı ?

Özellikle aile-içi şiddetin kurbanı kadın ve çocuklardır. Şiddete maruz kalan kadınlar, bunu bir “kader” olarak görmeyip, şiddetin her türlüsüne karşı çıkmalı, gerekli kurum ve kuruluşları zorlayıp kendileri ve çocukları için uygun olanakların yaratılması için mücadele vermelidirler. “Aile-içi sorun” deyip sineye çekmemek, sessiz kalmamak gerekiyor. Çünkü bu durum, birçok aile içinde yaşanıyorsa, yalnızca kendimizin sorunu olmadığını da görmeliyiz. Genellikle, bu tür sorunlar, aile-içi sorunladır denilip kadınlar, yalnızlaştırılmaya, susturulmaya çalışılmaktadır. Bu da bir anlayışın sonucudur. Bu tür anlayışlarla mücadele edilmedikçe aile-içi şiddet daha ağır bir biçimde gelişip devam edecektir.

Özgecan cinayeti sıradan bir cinayet değil, siyasi bir cinayettir!

AKP iktidarı döneminde yolsuzluk, hırsızlık rüşvet gibi kadın cinayetleri de başını almış gidiyor. Bu olaylar, artık neredeyse “olağan” olaylar haline gelmiştir. Haber programlarında kadın cinayetleri ve kadına yönelik şiddet vakaları hava raparu verilir gibi günlük haber olarak verilmektedir. Özgecan vahşeti, Türkiye’de kadına yönelik şiddetin boyutlarını çıplak bir şekilde gözler önüne sergiledi. Diğer kadın cinayetlerinde olduğu gibi Özgecan cinayeti de siyasi bir cinayettir. Özgecan cinayeti, AKP’nin 12 yıldan beri sistemli olarak kadınlara yönelik izlediği düşmanca politikaların sonucudur.

AKP İKTİDARI DÖNEMİNDE KADINA YÖNELİK ŞİDDET ARTTI

İşte AKP döneminde kadına yönelik şiddetin feci raporu:

– Genel olarak şiddet, % 1400 arttı;
– 5400 kadın, şiddet sonucunda öldü;
– Çocuk gelinlerin sayısı, 181.000’e ulaştı;
– Hergün en az 5 kadının öldürülüğü Türkiye, kadın-erkek eşitliği sıralamasında, dünyada 132 ülke arasında 127′nci sıraya ulaştı.
Çeşitli kurumlarca açıklanan bu raporlara, resmi kayıtlara girmeyen kadın cinayetleri
ve çeşitli saldırılar da eklendiğinde, bu sayıların daha da fazla olacağı açıktır.

Türkiye’de kadın cinayetlerinde ve çeşitlı şiddet olaylarında görülen bu artış, tesadüfi bir olay değil; tam tersine AKP iktidarının kadın politikasına denk düşen bir gelişme izliyor. Başta Tayip Erdoğan olmak üzere bütün hükümet temsilcileri, sözcüleri, kadın cinsine yönelik, aşağılıyıcı, küçümseyeci, değersiz ve eşit olmadıklarını her fırsatta milyonlara seslenerek, kadınlara karşı zehirlerini kusmaktalar. Cumhurbaşkanı her fırsatta “kadınların eşit olmadığını” söylemektedir. Bu gibi sözler, AKP milletvekilleri başta olmak üzere çeşitli tarikat şefleri, “hoca”, “imam”, “profesör” sıfatlı zatlar tarafından da sistemli işlenmekte ve toplumda kadını her yönüyle değersizleştiren algılar yaratmaktadır. Bu koroya, ne olduğu belli olmayan, “sanatçıyım” diğen bazı popüler zatlar da katılarak, söylem ve açıklamalarıyla katılmaktalar, hükümetin gözüne girme ve pay koparma hırsıyla, kadına yönelik düşmanca politikalara destek vermekteler. Ve elbette ki, bu saldırganlığın en büyük, en önemli aracı, her zaman olduğu gibi egemen medyadır. Sermayenin ve hükümetin emrindeki gazeteler ve tv’ler, bu gerici, kadın düşmanı politikaların daha geniş kesimlere ulaşması için, toplumda kadın düşmanı, kadını aşağılayıcı genel bir algı oluşturmak için var güçleriyle uğraşmaktadırlar.

Toplumun büyük bir kesiminin tepkisini alan Özgecan Aslan cinayeti sonucu, AKP’nin kadın politikaları toplumun değişik kesimleri tarafından yeniden ve daha yaygın tartışılmaya başlandı. Daha düne kadar başta Cumhurbaşkanı Erdoğan, mitinglerinde şu ifadelerle konuşarak, hükümetin kadın cinsine yönelik bakış açısını ortaya koymuştur:
“Kadınla erkek eşit değildir,” “Kadın erkek eşitliği doğaya aykırıdır,” “Kadın ile erkeği eşit konuma getiremezsiniz, o fıtrata terstir.” “Kadının öncelikli olarak rolü anneliktir.” “Her kadın en az üç çocuk doğurmalı.” vb.
Erdoğan’dan geri kalmak istemezcesine, Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç ise: “Kadın, herkesin içerisinde kahkaha atmayacak. Bütün hareketlerinde cazibedar olmayacak, iffetini koruyacak.” “Nerde o yüzüne baktığımızda hafifçe yüzü kızarabilecek, boynunu öne eğecek, gözünü bizden kaçırabilecek iffet sembolü hayal sembolü kızlarımız…” yollu açıklamaları ile, kadını aşağılayan açıklamalar yapmaktadır.

AKP hükümeti, Cumhurbaşkanı, Başbakan, bakanlar, meclis üyeleri hepsi birer birer, Özgecan cinayeti ardından toplumda yükselen güçlü tepkilerin ve protestoların etkisiyle, “ne kadar üzüldüklerini” söyleyip sahte gözyaşı dökmeye başladılar. Başbakan Davutoğlu, “kadına uzanan elleri kıracağız!” diyerek yuksek perdeden nutuklar atarken, tam da aynı saatlerde Özgecan cinayetini protesto eden kadınlar polisin şiddetli saldırısına uğruyordu. Protestocu kadınlar ve halk, polisin coplu, gazlı saldırıları eşliğinde vahşice yerlerde sürüklenip tutuklanıyorlardı. AKP hükümetinin “kadına saygı”dan anladığı sadece ve sadece bu idi: Bir yandan güzel sözlere sarılı demagojiler ve diğer yandan ise polis copu, gazı ve toması idi. Devletin bu acımasız şiddeti karşısında, onların yaptıkları ikiyüzlü açıklamalar, sahte timsah gözyaşları kimleri inandırabilir ki!

Kadın cinsini aşağılayan, kadınları hiçe sayan görüşler, sanki onlara ait değilmiş gibi, ardından tv ekranlarında döktükleri o timsah göz yaşları onları asla aklayamayacaktır!

Bir tarafdan kadın cinayetlerinin politik olarak alt yapısını oluşturun, diğer taraftan da bu cinayeti işleyenler “cezasız kalmayacalar” deyin! Bu kadar ikiyüzlülük olmaz!

Özgecan cinayeti de, bütün kadın cinayetleri gibi, siyasi bir cinayettir ve bunun hesabı da mutlaka sorulmalıdır! Kadın cinayetlerini gerçekleştirenler kadar, azmettirenler de suçludur! Katilleri ve tecavüzcüleri hak ettikleri cezalara çarptırmayıp yeniden sokağa salanlar, “hafifletici nedenlerden dolayı” deyip göstermelik cezalar verenler, “mahellenin namusu” deyip kadınları maço erkeklere dövdürenler, “dinimizin gereğidir” deyip kadınları ve kız çocuklarını eve kapatanlar, onlar üzerinde her türlü eziyet edenler!…. Gerek Özgecan cinayetinde ve gerekse de öldürülen, tecavüz edilen bütün kadınlara karşı uygulanan hükümet ve devlet politikaları sorgulanmadan, sorumlulardan hesap sormadan, bu tecavüz ve cinayetlerinin önüne geçmek mümkün değildir!

YAŞASIN 8 MART EMEKÇİ KADINLAR GÜNÜ !

YAŞASIN 8 MART EMEKÇİ KADINLAR GÜNÜ !
Bu yıl, 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’nü, krizin, yoksullaşmanın ve işsizliğin giderek arttığı koşullarda kutluyoruz.
8 Mart Emekçi Kadınlar Günü, kadınların “yoksulluğa hayır!” dedikleri; “eşit işe eşit ücret!” , “insanca yaşam hakkı!” vb taleplerini bir kez daha haykırdıkları bir gündür. 8 Mart, kadınların, yılmadan ve kararlıca, bu talepler uğrunda verdikleri mücadelelerini yükselttikleri bir gündür.
8 Mart, kadınlara armağan edilmiş sıradan bir gün değil; tam tersine kadınların, dişleri ve tırnaklarıyla kazandıkları, uğruna hayatlarını verdikleri bir gündür. Onun ilk doğduğu tarihlere, New York’lu yüzbinlerce tekstil işçisi kadının, bu haklı talepleriyle sokakları doldurdukları ve hayatları pahasına mücadeleye atıldıkları 1857’ye baktığımızda, bu günü daha iyi anlarız.
Bu günün, 8 Mart’ın önemi ve anlamı, biz kadınların sadece dünü değil, bugünü ve yarını açısından da büyüktür. Aradan geçen 152 yıl sonra yineliyoruz ki, 8 Mart’ı 8 Mart yapan, nasıl ki mücadeleci kadınların kendisidir… Buna sahip çıkacak ve onu bu anlamıyla yaşatacak olanlar da, yine emekçi kadınların kendisidir. Biz emekçi kadınlarız!
Bugün 8 Mart’ı, yine sevinç ve mücadelemizi ilerletmek umuduyla kutlarken, içinde bulunduğumuz genel toplumsal ve ekonomik durumu da görmek durumundayız. Sosyal, ekonomik vb gelişmeler, bu yılın ve önümüzdeki yılların, bizler açısından zor günlerin yaşanacağı yıllar olacağına işaret ediyor. Özellikle borsa ve banka kriziyle başlayan ve giderek ekonomik yaşamın bütün alanlarını etkileyen bu kriz, bizleri ve tüm toplumu yakından etkilemektedir.
Hollanda’da da etkili olmaya başlayan kriz nedeniyle, yüzbinlerce çalışan işini kaybetmeye başladı bile. Hükümet tarafından da açıklandığı gibi, bu yıl içinde 100.000 çalışan işini kaybedecek. Bu sayı, önümüzdeki yılllarda da, katlanarak devam edecektir.
İşsizlik ve hayat pahalılığı, doğaldır ki, özellikle emekçileri ve en başta da kadın emekçileri vuracaktır. Kaldı ki, daha şimdiden bu krizin etkilerini hissetmeye başladık ve önümüzdeki dönem, bunun daha da etkili olacağı ortada.
Krizin sahibi olan sermaye sahipleri ve onların hükümetleri, bunun bedelini bize ödetmeye, faturasını bize kesmeye gayret ediyorlar.
Burada, bu gün vesilesi ile bir kez daha tekrarlıyorum: Ne geçmişteki ve ne de bugünkü krizi yaratan bizler değiliz. O halde, krizin faturasının bize kesilmesine de razı olamayız, olmamalıyız!
Bugün dünyanın sayısız kentinde, kadın ve erkek emekçiler, kol kola omuz omuza “krizin bedelini biz ödemeyeceğiz” diyerek sokaklara çıkıyorlar. Binler, onbinler, yüzbinler, krizin faturasını ödememek için, işsizliğe ve hayat pahalılığına karşı, insanca yaşam hakkı talebiyle seslerini haykırıyorlar. İnsanca ve adaletli bir troplumda yaşamak ve çocuklarına iyi bir gelecek için mücadele ediyorlar.
O halde, bugün, bu 8 Mart kutlaması vesilesiyle, sizlere sesleniyorum:
Biz emekçi kadınlar olarak, sesimizi, dünyanın bütün kadınlarının, bütün emekçilerinin sesine katalım!
Gücümüzü, onların gücüyle birleştirelim!
Biz emekçi kadınların ve bütün emekçilerin, dil, din, milliyet, mezhep, renk ve köken olarak bölünmesine izin vermeyelim!
Yerli ve yabancı ayrımı yapmadan; “böl-parçala-yönet” oyunlarına gelmeden, emekçi kadınlar olarak birleşelim! Birliğimizi daha da güçlendirelim!
152 yıl önce New York’lu emekçi kadınların haykırdığı “eşit işe eşit ücret!” ve “insanca yaşam hakkı!” taleplerine, biz de sahip çıkalım!
Bu talepleri, yoksulluğa ve işsizliğe karşı mücadelede inatla savunalım! “yaşamın bütün alanlarında eşit haklar istiyoruz” diyen talebimizle birleştirelim!
Konuşmama burada son verirken, bir kez daha sizlerin, bütün emekçi kadınların, dünyanın bütün emekçilerinin 8 Martını kutluyorum!
8 Martınız kutlu olsun!
Yaşasın 8 Mart!
Yaşasın dünya emekçi kadınlar günü!